یک فیلم کلاس تاریخ نیست/ یک فیلمساز حق دارد یک رویداد تاریخی را دراماتیزه کند


یک فیلم کلاس تاریخ نیست/ یک فیلمساز حق دارد یک رویداد تاریخی را دراماتیزه کند

صوفیا نصرالهی منتقد سینما و روزنامه نگار سینمای ۵۱۹ خانه هنرمندان ایران در نقد و بررسی فیلم «بانوی آهنین» گفت: سینما درس تاریخ نیست، کارگردان حق دارد این رویداد را دراماتیزه کند و برای او آرزوی موفقیت دارم. کار کن.”


به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، دوشنبه ۲۳ شهریور ماه، پنجاه و یکمین برنامه سینمایی خانه هنرمندان ایران به نمایش فیلم «بانوی آهنین» ساخته فیلیدا لوید اختصاص داشت.


پس از نمایش فیلم، جلسه نقد و بررسی فیلم در تالار ناصری برگزار شد و صوفیه نصرالی و سامان بیات منتقدان سینما در آن هنرنمایی و مهارت خود را به نمایش گذاشتند.


نصرالهی در ابتدا می گوید: ما تصویر واحدی از مارگارت تاچر نداریم. تنها چیزی که می دانیم این است که او یک زن سرسخت در جامعه ای بود که نمی خواست او را بپذیرد و بعد از مرگ همسرش از زوال عقل رنج می برد و اگرچه این موارد در فیلمنامه گنجانده شده است اما آنها را در یک شخصیت فوق العاده می بینیم. . کارگردانی فیلیدا لوید. مثلا لجبازی تاچر را می بینید تا جایی که می خواهد بر بیماری روانی اش غلبه کند و بازی مریل استریپ در این نقش فوق العاده است.


سامان بیات در ادامه درباره نگرش منفی ایرانیان به این تاریخ و شخصیت های سیاسی توضیح می دهد: در سال ۵۶ تاچر به ایران رفت و با هوشنگ انصاری، مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران دیدار کرد که در آن او گفت: شما ایرانی ها نمی دانید چه هستید. به دنبال از یک طرف مدرن می شوند و از طرف دیگر پس از دادن سهام کارخانه به کارگران به کار خود ادامه نمی دهند. تاچر در میان ایرانیان چهره محبوبی نیست، زیرا او از حمله نظامی آمریکا به طبس دفاع کرد و شایعه شده بود که در جنگ علیه ایران به عراق سلاح می‌فرستد. اما سوال من این است که به نظر می رسد فیلمساز در برخی صحنه ها وقایع تاریخی-سیاسی را تجربه کرده است و فیلمساز چقدر حق دارد حقیقت وقایع را تغییر دهد، مثلاً تصویر دقیق تری از تاچر نشان دهد؟ فیلم سینما؟


نصرالهی در این باره گفت: اگر فیلمسازی بخواهد فیلم خوبی بسازد، فکر می کنم حق دارد هر حقیقتی را به دل بگیرد، حتی یک فیلم ژانر تاریخی را جور دیگری بگوید. با سینما نباید به عنوان کلاس تاریخ برخورد کرد. از سوی دیگر آثار تاریخی به عنوان مرجعی برای مطالعه و مطالعه مخاطبان عمل می کنند.


وی در ادامه گفت: مارگارت تاچر از اعضای حزب محافظه کار بود و من شک دارم که لوید، کارگردان بانوی آهنین، علاقه ای به آن حزب داشته باشد. بنابراین اگر این فیلم توسط شخصی با این تعصب پارتی کارگردانی می شد، قطعاً آن را طور دیگری انجام می داد. فیلم درس تاریخ نیست و کارگردان حق دارد داستان را هر طور که دوست دارد دراماتیزه کند. اما وقتی چیزی را ذکر می کند، نحوه ارائه آن مهم است. به همین دلیل به این نکته اشاره می کنم که بانوی آهنین در مقایسه با فیلم «سخنرانی پادشاه» که یک فیلم تاریخی و زندگینامه ای هم هست، فیلم موفقی نیست و نتوانسته دیدگاه کارگردان را نشان دهد. سکانس‌های کمی در یک فیلم وجود دارند که ما را متحیر، احساسی یا خاطره‌انگیز می‌کنند، و اگر هم شده، به خاطر بازی مریل استریپ است. اما از این منظر باید به کارگردانان و نویسندگان این حق داده شود زیرا می دانند که حق دارند قسمت های خاصی از داستان را زیر سوال ببرند و نادیده بگیرند و فیلمنامه را هر طور که می خواهند بنویسند. البته ممکن است منتقدان با من موافق نباشند و معتقد باشند که رسالت سینما انتقال درک درست است.


سامان بیات افزود: مریل استریپ برای این فیلم علاوه بر اسکار بازیگر برنده اسکار گریم شد و نقدهایی خواندم مبنی بر اینکه گریم استریپ به قدری سنگین بود که به چهره او آسیب وارد کرد.


نصرالهی در این باره گفت: اتفاقاً می گویم گریم به بازی در جهت تدریس کمک کرد. او نقش یک سخنور ماهر را بازی می کند و این افراد میم خاصی ندارند که بخشی از مارگارت تاچر بودن است. چشم ها و حرکات بدن مریل استریپ مهمترین نکته در ایفای این نقش است. آرایش نیز کار سختی داشت. زیرا تاچر در سال های نزدیک به ما زندگی می کرد و تصویر او در ذهن ما نقش می بندد و وقتی مریل استریپ را در نقش او دیدیم، در اجرای گریمش بسیار شبیه شخصیت به نظر می رسید. البته این گریم هم به بازی استریپ کمک کرد. از میان سه فیلم برنده اسکار مریل استریپ، باید بگویم که نقش او در نقش تاچر پیچیده ترین و نقش او در فیلم انتخاب صوفی پیچیده ترین بود.


بیات درباره توجه فیلیدا لوید به زن در آثارش گفت: کارگردان «بانوی آهنین» عمدتاً درباره زنان فیلم می ساخت. آیا این تمرکز بر مقوله زنان را می توان نشانه ای از نویسنده و فیلمساز شدن او دانست؟


نصرالهی به این سوال پاسخ داد: خانم لوید سه فیلم و یک فیلم تلویزیونی در کارنامه کاری خود دارد. بنابراین لقب «نویسنده-فیلمساز» را باید با احتیاط به او داد، اما شکی نیست که او ظاهری زنانه دارد، تصویری فمینیستی که قطعاً قابل تشخیص است و امضای فمینیستی دارد. اما در فیلم دیگر، Mamma Mia، او نرم‌تر است، مریل استریپ در نقش تاچر، زن میانسالی که می‌خواهد با شور و اشتیاق بیشتر و سرسختی به زندگی خود ادامه دهد.


بیات در پاسخ به این سؤال که چرا تاچر در فیلمنامه «بانوی آهنین» چهره نرمی به خود گرفته است، به نقل از فیلمنامه نویس این فیلم گفت: «تاچر فیلمنامه را نوشته و تماشاگران نمی توانند تشخیص دهند». آن را ۱۰۰% درست یا غلط در نظر بگیرید.


نصرالی نیز در این باره گفت: استفاده از داستان تاچر درایت نویسنده بوده است. تاچر اکنون نمی‌تواند بگوید که آیا این داستان‌ها حقیقت دارند یا نه، و حتی اگر واقعیت داشته باشند، او تا پایان عمرش نمی‌توانست بگوید، اما فرزندانش معتقدند که این فیلم به درستی مادرشان را به تصویر نمی‌کشد و بسیاری از مفسران نیز موافق هستند. اما باید به فیلمسازان این آزادی را بدهیم که به میل خود داستان را دستکاری کنند. بانوی آهنین مرا به یاد مارگارت تاچر در تلویزیون در اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد می اندازد. این یک ایده هوشمندانه است که راوی کسی است که زندگی ما را تماشا می کند و کارگردانی و نویسندگی را آسان می کند. زیرا اگر تمام خاطرات توسط خود شخصیت روایت نمی شد، باید با یک نخ تسبیح دقیق به هم وصل می شدند، اما در نسخه فعلی، شخصی که خاطرات را مرور می کند، گهگاه آن ها را مطرح می کند. بنابراین این انتخاب یک انتخاب کاملاً عمدی و عاقلانه است. این اجرا، این شخصیت، من را خیلی به یاد آنتونی هاپکینز در پدر می اندازد، زیرا هر دو شخصیت عقب مانده ذهنی هستند و با دیدن همه چیز از چشم یک فرد جن زده، قطعا دیدگاه ما متفاوت است.


بخش بعدی این نشست به پرسش و پاسخ شرکت کنندگان و منتقد مهمان اختصاص داشت.


نصرالهی در پایان درباره بازی مریل استریپ در «بانوی آهنین» گفت: مریل استریپ مدتی برای ایفای این نقش رفت و روی صندلی های مجلس نشست و حتی دید افرادی ایستاده اند و رو به روی هم با یکدیگر صحبت می کنند. دیگر. و همه اینها در به تصویر کشیدن تاچر بسیار موثر بود. جالب اینجاست که او برای این نقش در سال ۲۰۱۲ برنده اسکار شد، هفدهمین نامزدی اسکار و سومین نامزدی اسکار. اما وقتی نامش را در مراسم صدا زدند، خیلی خوشحال شد، آنقدر اصیل بود، و با وجود اینکه ده ها جایزه معتبر را در کارنامه کاری خود کسب کرده است، هنوز آنقدر از بازیگری قدردانی می کند که از این که این جایزه او را چنین کرده است تعجب کردم. عاطفی.


انتهای پیام/